Blog: De andere kant
2026 voelt voor mij als een jaar waarin de focus nog meer mag liggen op groei en het opruimen van persoonlijke trauma's en bijbehorende patronen vanuit het verleden. Voor mij betekent dit dat ik naast de zelfreflectie, het bewust kijken wat interacties met mij doen, inmiddels ook enkele NEI sessies heb gedaan om specifieke thema's te onderzoeken en vervolgens energetisch op te kunnen lossen.
Boeiend is dat deze verdieping weer een heel ander licht werpt op gebeurtenissen die in het verleden hebben plaatsgevonden. Zaken waarvan ik dacht de emoties erbij te hebben doorzien en opgelost, maar die vanaf een andere kant belicht nog steeds een grote invloed blijken te hebben. Sterker nog, die nog steeds bepalend zijn voor hoe je reageert, wat je doet en juist bewust of onbewust ontwijkt... patronen die je nog steeds dagelijks in hun grip hebben en vastzetten.
Het interessante hierbij vind ik ook dat door het nogmaals delen van deze oude stukken waarvan je dacht dat deze afgerond waren, juist weer geheel nieuwe inzichten ontstaan. Een oorzaak - gevolg relatie die geheel anders in elkaar blijkt te steken dan je in eerste instantie dacht. En wat dus je uitgangspunt was bij het oplossen ervan. Ik heb al eerder gesproken over het pellen van een ui. Iedere keer een nieuw laagje, waarbij het anders wordt belicht. Een proces wat laag voor laag niet alleen inzicht geeft, maar ook letterlijk een energetische zuivering is.
De blinde vlekken in bewustwording
Eén van de uitspraken van Hansananda, de grondlegger van de Kosmosofie is: 'wat je niet ziet, dat zie je niet'. Een ogenschijnlijk logische, voor velen zelfs mogelijk een enigszins simplistische uitspraak. Deze uitspraak sluit echter precies aan op de patronen, normeringen en overtuigingen die je nog steeds vastzetten. Iets wat nog niet gezien kan of mag worden, maar uiteindelijk in de loop van de tijd vanuit een ruimer inzicht de ruimte krijgt om te gaan doorzien en begrijpen. Een psychische herinnering dus, maar ook een vastgezette energie in het lichaam die daarmee je eigen trilling beïnvloedt. Het 'zien' is vervolgens de eerste stap, het 'loslaten' vanuit een werkelijk, dieper begrip is een logisch energetisch vervolg.
De vastgezette frustratie
Wat de laatste dagen met name duidelijk is geworden is de vastgezette frustratie. Daar waar ik in mijn uitingen over het algemeen word ervaren als iemand die mooi in balans is, niet in de emoties gaat en mee stroomt met datgene wat op zijn pad voorbijkomt, merk ik nu dat er iets uit moet wat al jaren vastgezet is. Een spanning die zich in het lichaam heeft vastgezet door alles wat ik op mijn levenspad niet wilde of durfde te uiten. Het over je heen laten lopen, niet durven kiezen voor jezelf; jezelf wegcijferen vanuit een opgebouwde minderwaarde.
Schrijven is hierbij voor mij één van de manieren om tot inzicht en acceptatie te komen, waarbij de emoties in het mentale bewustzijn oplossen. Toch merk ik dat dit zo diep zit dat enkel schrijven niet de oplossing gaat zijn. De spanning die zich al decennia lang heeft opgebouwd en vastgezet in mijn lichaam roept om een fysieke wijze van loslaten. Als het ware als een brug die gelegd wordt tussen het begrip en het toe kunnen laten van werkelijke vrijheid.
Van schild naar innerlijk Licht
Het mooie hierin is hoe ik voel hoe dit zich ontvouwt wanneer ik het toe kan laten. Vanuit de emoties van frustratie, boosheid, je niet gezien voelen, op sommige plaatsen zelfs niet gewenst zijn, naar een oplossingsproces waarbij dit allemaal plaats mag maken voor een diepere zelfliefde en acceptatie. Waar de bescherming door het creëren van een energetisch schild mag plaatsmaken voor een natuurlijke bescherming vanuit innerlijk Licht, onvoorwaardelijke liefde en zelfacceptatie. Een energetisch schild kan je hierbij vertalen als een mentale reactie op de buitenwereld, ontstaan vanuit angst. Het innerlijk Licht daarentegen ontstaat vanuit de eigen kern; een uitstraling vanuit vertrouwen en verbondenheid.
Steeds bewuster in het leven staan betekent ook dat je je eigen blinde vlekken onder ogen mag gaan zien. Iets waar ik tien jaar terug nog niet bij kon omdat het nog te confronterend was, ik het nog niet had kunnen accepteren – omdat het zien en erkennen te direct zou ingrijpen op de persoon die ik was. Maar iets wat ik nu met beide handen wil aangrijpen om werkelijk bevrijd te worden.
Bevrijding en symbiose
Bevrijd van patronen, normeringen, belevingen. Zonder enig oordeel maar simpelweg omdat hun les is geleerd en de energie die erin vast zat vrij mag komen. Een beschermingsmechanisme wat niet langer dient maar juist het pad blokkeert naar de werkelijke symbiose met het Licht. Deze symbiose is geen verre horizon, maar de herinnering aan wie je werkelijk bent, wanneer je ruimte maakt voor al wat is.
Dit ook de essentie van Kosmosofie: bewustwording en loslaten. Niet het bestrijden van wat is, maar het leren herkennen, begrijpen en accepteren ervan. Om vervolgens deze beperkingen los te laten en ruimte te laten ontstaan om het innerlijk Licht steeds meer vanuit jezelf te laten stralen.