Blog: De ruis van de dualiteit
We lopen allemaal ons eigen pad, bewust of onbewust. Veel mensen hebben het gevoel een helder doel voor ogen te hebben. Ze weten precies waar ze naartoe willen. Maar is dat werkelijk het doel van hun leven, of vooral een beeld dat gaandeweg door de buitenwereld gevormd is?
Daarom wil ik deze blog beginnen met een vraag.
Wat is jouw doel?
Wanneer zou jij zeggen dat je leven compleet is? Op welk moment voel je: nu klopt het? Dat je niets meer nodig hebt om gelukkig te zijn?
Voor veel mensen ligt het antwoord in het materiële. Een mooi huis, een fijne auto, een succesvolle carrière, verre reizen of een goed gevulde bankrekening. Voor anderen ligt het geluk in relaties: een liefdevolle partner, harmonie binnen de familie, of een hechte vriendengroep waarin alles gedeeld kan worden.
Sommige mensen ontdekken gaandeweg echter dat het antwoord ergens anders ligt. Niet buiten zichzelf, maar juist vanbinnen. In het leren kennen van jezelf. Het doorzien van patronen, verwachtingen en overtuigingen. Het ontdekken dat de behoefte aan bevestiging van buitenaf langzaam verdwijnt, omdat vrede niet langer afhankelijk is van omstandigheden, maar ontstaat in jezelf.
Voor mij is dat doel helder. Ik weet waar ik naartoe wil.
En toch ervaar ik dagelijks ook nog iets anders: ruis.
De spiegel van de buitenwereld
De maatschappij vraagt voortdurend iets van je en trekt daarmee je aandacht. Ze verwacht, stuurt en leidt af. Tegelijkertijd besef ik steeds vaker dat juist daarin een prachtige spiegel schuilt. De buitenwereld laat me zien waar ik nog geraakt word, waar ik nog vastzit in oude reacties: oude patronen, overtuigingen, normeringen en belevingen.
Dat is precies waar ik me op dit moment bevind. Enerzijds ben ik bezig mijn hart steeds verder te openen en de Kosmosofie steeds natuurlijker onderdeel van mijn leven te laten zijn. Anderzijds merk ik dat de beleving van de buitenwereld steeds minder bij me past. Ze voelt zwaar, alsof ze me terugtrekt naar een oude werkelijkheid.
Ik schrijf bewust alsof.
Want iedere keer dat iets me raakt, ontvouwt zich opnieuw een vraag. Waarom word ik hierdoor getriggerd? Waarom resoneert dit nog zo sterk in mij? Is er nog iets dat gezien wil worden? Of is het juist een uitnodiging om los te laten wat werkelijk niet meer bij mij past?
Misschien vraagt het leven me niet om nog harder mijn best te doen, maar juist om vaker de stilte op te zoeken. Om steeds helderder te onderscheiden wat wezenlijk is en wat slechts afleiding blijkt te zijn.
De ruis van de dualiteit
Dit is wat ik de ruis van de dualiteit noem.
Dualiteit is overal aanwezig. In de natuur, in mensen, in gebeurtenissen en zelfs in onze gedachten. Overal lijken tegenstellingen te bestaan: licht en donker, liefde en angst, rust en onrust. Alles wat je waarneemt heeft twee kanten.
Maar waar dualiteit de beweging is, vormt eenheid de stilte. En juist doordat beide bestaan, krijgen we de mogelijkheid om bewust te kiezen wat ons thuisbrengt bij onszelf.
De dualiteit helpt je om de dingen te zien die nog in de weg zitten. Ze wijst je op de stukken die nog om aandacht vragen. Niet om je tegen te werken, maar juist om je dichter bij jezelf te brengen. Iedere trigger wordt daarmee een uitnodiging om iets los te laten. En iedere stap die je daarin zet, hoe klein ook, opent je hart een stukje verder. Liefde-wijsheid krijgt steeds meer ruimte, en langzaam ontdek je dat de stilte er altijd al was.
Want dat is voor mij de essentie van de dualiteit: ze haalt je niet weg bij de stilte, maar nodigt je steeds opnieuw weer uit om haar te vinden.
Innerlijke vrede
Gaandeweg verandert je blik op het leven. Je leert ervaren dat het niet draait om de uiterlijke schijn, om antwoorden buiten jezelf. Het gaat om werkelijke vrede vinden in jezelf. Je leert jezelf kennen, accepteren en uiteindelijk ook vertrouwen. Je gaat zien dat alles met elkaar verbonden is en dat zelfs de moeilijke momenten onderdeel zijn van een groter geheel.
Vanuit die innerlijke vrede verdwijnt de ruis niet, maar krijgt ze een andere betekenis. Ze hoeft niet langer je aandacht vast te houden. Je hoeft niet meer overal op te reageren of jezelf te verliezen in iedere beweging van de buitenwereld.
De ruis van de dualiteit hoort erbij, maar je kunt er ook voor kiezen om er meer afstand van te nemen. Het gaat niet meer om de ruis – het gaat om de stilte.
En dat is de essentie van het pad waar ik op dit moment middenin zit: niet proberen de dualiteit te laten verdwijnen, maar leren rusten in de stilte die er altijd al achter aanwezig is. Door er anders naar te leren kijken, verandert ook de ervaring.
Ogenschijnlijke onrust blijkt geen obstakel, maar een beweging die me steeds opnieuw terugbrengt naar de stilte van het Zijn.